Thomasius, Christian: Ernsthaffte, aber doch Muntere und Vernünfftige Thomasische Gedancken und Errinnerungen über allerhand außerlesene Juristische Händel. Vierdter Theil. Halle, 1725.quidem in illo Levitici habet: Publice argue eum. Sed nec in origine, nec in versione aliqua alia vetustiori respondet ibi [fremdsprachliches Material] publice &c. Et irrepsisse non dubito hic publice ex eo, quod ante tempus vulgatae versionis opinio inoleverat de jurisdictione, quam Ecclesiasticam nuncupant, legitima, eaque, ut jure Evangelico fundata, qua publice in jus vocando peccatores citra commonitionum temperamenta praescripta eos pudore suffundentes coarguebant. Seldenus de Synedriis p. 194. 3) Setzen wir billig des Hülsemanns loco einen schönen locum ex Hugone Grotio de imperio sum. potest. circa sacra c. 9.Sonderlich ex Hugone Grotio §. 19. p. 127. seq. entgegen, zumahl da daraus erhellet, wie unförmlich Hülsemann das Exempel Rathans und Johannis des Täuffers angezogen. Wir wollen nur das vornehmste daraus excerpiren. Injuriam faciunt Evangelio, qui Clavium nomen tribunitiis concionibus obtendunt, & summarum Potestatum facta ambiguae interpretationis, aut parum, aut certe aliis minus nota (schicket sich überaus schöne auf gegenwärtige Frage) quanta possunt acerbitate traducunt palam, idque apud plebem, quam talibus factis mederi nec jus nec fas est, cum interim more humani ingenii, sponte infensa potentibus pessima de iis libenter audiat & facile credat. Unde necessarium est, seditiones sequi, aut, quod seditionis proximum est, contemptum summi Imperii. Neque enim frustra a sapientissimo Scriptore Tacito dictum, ambiguos de Principe sermones, quaeque alia turbamenta vulgi. Atqui multum distant. Evangelii praedicatio & clavium usus. Praedicatio Evangelii cum ad omnes fiat, ita attemperanda est, ut omnibus prosit, satisque habet, de personis silere, de vitiis loqui. Pessimus est mos, suggestum in scenam vertere, & dulcissimam Evangelii vocem in comoediam veterem. Ipsi veteres Romani rem indignam putarunt, si quis crimen audiret eo loco, quo refellendi copia non fuit, ut nos docet Gicero. Sed praecipue summarum potestatum, magistratuumque non vitam tantum, sed & famam Deus sacrosanctam, & suae legis edicto quasi asylo quodam munitam esse voluit. Quid enim aliud illud sibi vult: Principi populi ne maledicito. Exod. 22. 28. &c. Non omittendus hic Toletani concilii Canon: Sed & hoc pro pestilentiosis hominum moribus salubri deliberatione censemus, ne quis in Principem maledicta congerat. Scriptum est enim a Legislatore: Principi populi tui ne maledicito: Quod si quis fecerit, excommunicatione Ecclesiastica plectatur &c. Gravissime peccarat Saul, & Samuel quidem in illo Levitici habet: Publice argue eum. Sed nec in origine, nec in versione aliqua alia vetustiori respondet ibi [fremdsprachliches Material] publice &c. Et irrepsisse non dubito hic publice ex eo, quod ante tempus vulgatae versionis opinio inoleverat de jurisdictione, quam Ecclesiasticam nuncupant, legitima, eaque, ut jure Evangelico fundata, qua publice in jus vocando peccatores citra commonitionum temperamenta praescripta eos pudore suffundentes coarguebant. Seldenus de Synedriis p. 194. 3) Setzen wir billig des Hülsemanns loco einen schönen locum ex Hugone Grotio de imperio sum. potest. circa sacra c. 9.Sonderlich ex Hugone Grotio §. 19. p. 127. seq. entgegen, zumahl da daraus erhellet, wie unförmlich Hülsemann das Exempel Rathans und Johannis des Täuffers angezogen. Wir wollen nur das vornehmste daraus excerpiren. Injuriam faciunt Evangelio, qui Clavium nomen tribunitiis concionibus obtendunt, & summarum Potestatum facta ambiguae interpretationis, aut parum, aut certe aliis minus nota (schicket sich überaus schöne auf gegenwärtige Frage) quanta possunt acerbitate traducunt palam, idque apud plebem, quam talibus factis mederi nec jus nec fas est, cum interim more humani ingenii, sponte infensa potentibus pessima de iis libenter audiat & facile credat. Unde necessarium est, seditiones sequi, aut, quod seditionis proximum est, contemptum summi Imperii. Neque enim frustra a sapientissimo Scriptore Tacito dictum, ambiguos de Principe sermones, quaeque alia turbamenta vulgi. Atqui multum distant. Evangelii praedicatio & clavium usus. Praedicatio Evangelii cum ad omnes fiat, ita attemperanda est, ut omnibus prosit, satisque habet, de personis silere, de vitiis loqui. Pessimus est mos, suggestum in scenam vertere, & dulcissimam Evangelii vocem in comoediam veterem. Ipsi veteres Romani rem indignam putarunt, si quis crimen audiret eo loco, quo refellendi copia non fuit, ut nos docet Gicero. Sed praecipue summarum potestatum, magistratuumque non vitam tantum, sed & famam Deus sacrosanctam, & suae legis edicto quasi asylo quodam munitam esse voluit. Quid enim aliud illud sibi vult: Principi populi ne maledicito. Exod. 22. 28. &c. Non omittendus hic Toletani concilii Canon: Sed & hoc pro pestilentiosis hominum moribus salubri deliberatione censemus, ne quis in Principem maledicta congerat. Scriptum est enim a Legislatore: Principi populi tui ne maledicito: Quod si quis fecerit, excommunicatione Ecclesiastica plectatur &c. Gravissime peccarat Saul, & Samuel <TEI> <text> <body> <div> <p><pb facs="#f0189" n="181"/> quidem in illo Levitici habet: <hi rendition="#i">Publice argue eum.</hi> Sed nec in origine, nec in versione aliqua alia vetustiori respondet ibi <foreign xml:lang="el"><gap reason="fm"/></foreign> <hi rendition="#i">publice</hi> &c. Et irrepsisse non dubito hic <hi rendition="#i">publice</hi> ex eo, quod ante tempus vulgatae versionis opinio inoleverat de jurisdictione, quam Ecclesiasticam nuncupant, legitima, eaque, ut jure Evangelico fundata, qua publice in jus vocando peccatores citra commonitionum temperamenta praescripta eos pudore suffundentes coarguebant. Seldenus <hi rendition="#i">de Synedriis p. 194.</hi> 3) Setzen wir billig des Hülsemanns loco einen schönen locum ex Hugone Grotio <hi rendition="#i">de imperio sum. potest. circa sacra c. 9.</hi><note place="right">Sonderlich ex Hugone Grotio</note> <hi rendition="#i">§. 19. p. 127. seq.</hi> entgegen, zumahl da daraus erhellet, wie unförmlich Hülsemann das Exempel Rathans und Johannis des Täuffers angezogen. Wir wollen nur das vornehmste daraus excerpiren. Injuriam faciunt Evangelio, qui Clavium nomen tribunitiis concionibus obtendunt, & summarum Potestatum facta ambiguae interpretationis, aut parum, aut certe aliis minus nota (schicket sich überaus schöne auf gegenwärtige Frage) quanta possunt acerbitate traducunt palam, idque apud plebem, quam talibus factis mederi nec jus nec fas est, cum interim more humani ingenii, sponte infensa potentibus pessima de iis libenter audiat & facile credat. Unde necessarium est, seditiones sequi, aut, quod seditionis proximum est, contemptum summi Imperii. Neque enim frustra a sapientissimo Scriptore Tacito dictum, <hi rendition="#i">ambiguos de Principe sermones, quaeque alia turbamenta vulgi.</hi> Atqui multum distant. Evangelii praedicatio & clavium usus. Praedicatio Evangelii cum ad omnes fiat, ita attemperanda est, ut omnibus prosit, satisque habet, de personis silere, de vitiis loqui. Pessimus est mos, suggestum in scenam vertere, & dulcissimam Evangelii vocem in comoediam veterem. Ipsi veteres Romani rem indignam putarunt, si quis crimen audiret eo loco, quo refellendi copia non fuit, ut nos docet Gicero. Sed praecipue summarum potestatum, magistratuumque non vitam tantum, sed & famam Deus sacrosanctam, & suae legis edicto quasi asylo quodam munitam esse voluit. Quid enim aliud illud sibi vult: Principi populi ne maledicito. <hi rendition="#i">Exod. 22. 28. &c.</hi> Non omittendus hic Toletani concilii Canon: Sed & hoc pro pestilentiosis hominum moribus salubri deliberatione censemus, ne quis in Principem maledicta congerat. Scriptum est enim a Legislatore: Principi populi tui ne maledicito: Quod si quis fecerit, excommunicatione Ecclesiastica plectatur &c. Gravissime peccarat Saul, & Samuel </p> </div> </body> </text> </TEI> [181/0189]
quidem in illo Levitici habet: Publice argue eum. Sed nec in origine, nec in versione aliqua alia vetustiori respondet ibi _ publice &c. Et irrepsisse non dubito hic publice ex eo, quod ante tempus vulgatae versionis opinio inoleverat de jurisdictione, quam Ecclesiasticam nuncupant, legitima, eaque, ut jure Evangelico fundata, qua publice in jus vocando peccatores citra commonitionum temperamenta praescripta eos pudore suffundentes coarguebant. Seldenus de Synedriis p. 194. 3) Setzen wir billig des Hülsemanns loco einen schönen locum ex Hugone Grotio de imperio sum. potest. circa sacra c. 9. §. 19. p. 127. seq. entgegen, zumahl da daraus erhellet, wie unförmlich Hülsemann das Exempel Rathans und Johannis des Täuffers angezogen. Wir wollen nur das vornehmste daraus excerpiren. Injuriam faciunt Evangelio, qui Clavium nomen tribunitiis concionibus obtendunt, & summarum Potestatum facta ambiguae interpretationis, aut parum, aut certe aliis minus nota (schicket sich überaus schöne auf gegenwärtige Frage) quanta possunt acerbitate traducunt palam, idque apud plebem, quam talibus factis mederi nec jus nec fas est, cum interim more humani ingenii, sponte infensa potentibus pessima de iis libenter audiat & facile credat. Unde necessarium est, seditiones sequi, aut, quod seditionis proximum est, contemptum summi Imperii. Neque enim frustra a sapientissimo Scriptore Tacito dictum, ambiguos de Principe sermones, quaeque alia turbamenta vulgi. Atqui multum distant. Evangelii praedicatio & clavium usus. Praedicatio Evangelii cum ad omnes fiat, ita attemperanda est, ut omnibus prosit, satisque habet, de personis silere, de vitiis loqui. Pessimus est mos, suggestum in scenam vertere, & dulcissimam Evangelii vocem in comoediam veterem. Ipsi veteres Romani rem indignam putarunt, si quis crimen audiret eo loco, quo refellendi copia non fuit, ut nos docet Gicero. Sed praecipue summarum potestatum, magistratuumque non vitam tantum, sed & famam Deus sacrosanctam, & suae legis edicto quasi asylo quodam munitam esse voluit. Quid enim aliud illud sibi vult: Principi populi ne maledicito. Exod. 22. 28. &c. Non omittendus hic Toletani concilii Canon: Sed & hoc pro pestilentiosis hominum moribus salubri deliberatione censemus, ne quis in Principem maledicta congerat. Scriptum est enim a Legislatore: Principi populi tui ne maledicito: Quod si quis fecerit, excommunicatione Ecclesiastica plectatur &c. Gravissime peccarat Saul, & Samuel
Sonderlich ex Hugone Grotio
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/thomasius_ernsthaffte04_1725 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/thomasius_ernsthaffte04_1725/189 |
Zitationshilfe: | Thomasius, Christian: Ernsthaffte, aber doch Muntere und Vernünfftige Thomasische Gedancken und Errinnerungen über allerhand außerlesene Juristische Händel. Vierdter Theil. Halle, 1725, S. 181. In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/thomasius_ernsthaffte04_1725/189>, abgerufen am 01.09.2024. |