Wentzel, Johann Christoph: Aulici Pii Et Felicis Imago. Bautzen, 1713.cum inventuros esse credant. Videte, quibus divortiis a se invicem abeant Nu- Quae deinde Davides cum impietate jungit, cor perversum scilicet &
Sed b 2
cum inventuros eſſe credant. Videte, quibus divortiis à ſe invicem abeant Nu- Quæ deinde Davides cum impietate jungit, cor perverſum ſcilicet &
Sed b 2
<TEI> <text> <body> <div type="fsOtherPublication" n="1"> <p><pb facs="#f0011" n="11"/><hi rendition="#aq">cum inventuros eſſe credant. Videte, quibus divortiis à ſe invicem abeant Nu-<lb/> minis divini, terrenorumque principum aulæ. In his ſæpe, ſi non riſu, con-<lb/> temtu tamen & averſatione excipitur veræ pietatis ſtudium: in illa damnas eſt,<lb/> & odio omnium expoſitus, qui pietate neglecta, regiam vitiorum viam ingredi-<lb/> tur. Sane, ſi nihil in <hi rendition="#i">Hoffmanno</hi> laudari poſſet, præter unicam illam virtu-<lb/> tum omnium principem ac reginam, <hi rendition="#i">Pietatem,</hi> dignus tamen eſſet, quem o-<lb/> mnes ſcholarum Rectores Panegyricis ſuis & encomiorum publicorum ſolenni-<lb/> tate, concelebrarent. O felices ſcholarum Doctores, qui vere Gottfriedi audi-<lb/> unt! ſed ò & infelicisſimos, qui ut novi quidam</hi> Θεομάχοι, <hi rendition="#aq">congeſtis criminum<lb/> vel impietatis montibus, nefandum Deo moliuntur bellum. Certe Magiſtri illi,<lb/> qui in curriculo ſuo ſcholaſtico id unice agunt, ut vel famam atque auram po-<lb/> pularem, quam unice captant, vel Junonem monetam, ut cum antiquitate<lb/> loquar, ſibi concilient, ſusque deque habita numinis ſanctiſſimi gloria, reique<lb/> publicæ commodis ac ſalute, vix aliud ſibi polliceri poterunt, quam, ut apud<lb/> ſeram quoque poſteritatem ignominia publica differantur, & ab omnibus cla-<lb/> dem vel calamitatem Joſephi, ut cum ſacro oraculo loquar, ſerio & ſero æſti-<lb/> mantibus, modis ſua nequitia dignis, vapulent.</hi></p><lb/> <p> <hi rendition="#aq">Quæ deinde Davides cum impietate jungit, <hi rendition="#i">cor perverſum</hi> ſcilicet <hi rendition="#i">&<lb/> detrectationes occultas, atque quaſi cuniculatim jactas,</hi> quibus aliqui amicorum<lb/> innocuorum famam, auſu abominande, quid? quod ethnicis etiam inviſo & exe-<lb/> crabili, lacerare ſolent, illa omnia, ut cauda quædam draconis, impietatisque<lb/> appendix fœdiſſima, a vita, moribus & oonverſatione <hi rendition="#i">Hoffmanni</hi> noſtri non<lb/> propius, ac ipſa deteſtabilis eotum mater, remota erant. Rejicit porro en-<lb/> theus ille Pſaltes eorum malitiam, <hi rendition="#i">qui aſtutam vapido gestant ſub pectore vulpem,<lb/> in domo mea illum,</hi> inquit, <hi rendition="#i">non tolero.</hi> Nec <hi rendition="#i">Hoffmannus</hi> noſter turpiſſimam hanc<lb/> fallaciam in pectore ſuo tolerabat. Mem niſtis, <hi rendition="#i">Patroni Optimi Maximi,</hi> quod<lb/> in ſchediaſmate, quo VOS ad cohoneſtanda hæc parentalia invitabam, <hi rendition="#i">beato Vi-<lb/> ro</hi> lilia quædam ſacraverim. Et annon vel ſolo candore ſuo, qui ſine pari erat<lb/> & exemplo, id floris ornamentum merebatur. Non diffiteor, eſſe hoc noſtro<lb/> ævo, qui execrandum animi ſui nigrorem, ſimulato quodam & in labiis natante<lb/> candore, palliare didicerint, ut recte cum Poëta conqueraris:</hi> </p><lb/> <cit> <quote> <lg type="poem"> <l> <hi rendition="#aq"> <hi rendition="#i">Sæpe etenim occuluit picta ſeſe hydra ſub herba</hi> </hi> </l><lb/> <l> <hi rendition="#aq"> <hi rendition="#i">Et nivea irrepſit furialis lilia verinis.</hi> </hi> </l> </lg> </quote> <bibl/> </cit><lb/> <fw place="bottom" type="sig"><hi rendition="#aq">b</hi> 2</fw> <fw place="bottom" type="catch"> <hi rendition="#aq">Sed</hi> </fw><lb/> </div> </body> </text> </TEI> [11/0011]
cum inventuros eſſe credant. Videte, quibus divortiis à ſe invicem abeant Nu-
minis divini, terrenorumque principum aulæ. In his ſæpe, ſi non riſu, con-
temtu tamen & averſatione excipitur veræ pietatis ſtudium: in illa damnas eſt,
& odio omnium expoſitus, qui pietate neglecta, regiam vitiorum viam ingredi-
tur. Sane, ſi nihil in Hoffmanno laudari poſſet, præter unicam illam virtu-
tum omnium principem ac reginam, Pietatem, dignus tamen eſſet, quem o-
mnes ſcholarum Rectores Panegyricis ſuis & encomiorum publicorum ſolenni-
tate, concelebrarent. O felices ſcholarum Doctores, qui vere Gottfriedi audi-
unt! ſed ò & infelicisſimos, qui ut novi quidam Θεομάχοι, congeſtis criminum
vel impietatis montibus, nefandum Deo moliuntur bellum. Certe Magiſtri illi,
qui in curriculo ſuo ſcholaſtico id unice agunt, ut vel famam atque auram po-
pularem, quam unice captant, vel Junonem monetam, ut cum antiquitate
loquar, ſibi concilient, ſusque deque habita numinis ſanctiſſimi gloria, reique
publicæ commodis ac ſalute, vix aliud ſibi polliceri poterunt, quam, ut apud
ſeram quoque poſteritatem ignominia publica differantur, & ab omnibus cla-
dem vel calamitatem Joſephi, ut cum ſacro oraculo loquar, ſerio & ſero æſti-
mantibus, modis ſua nequitia dignis, vapulent.
Quæ deinde Davides cum impietate jungit, cor perverſum ſcilicet &
detrectationes occultas, atque quaſi cuniculatim jactas, quibus aliqui amicorum
innocuorum famam, auſu abominande, quid? quod ethnicis etiam inviſo & exe-
crabili, lacerare ſolent, illa omnia, ut cauda quædam draconis, impietatisque
appendix fœdiſſima, a vita, moribus & oonverſatione Hoffmanni noſtri non
propius, ac ipſa deteſtabilis eotum mater, remota erant. Rejicit porro en-
theus ille Pſaltes eorum malitiam, qui aſtutam vapido gestant ſub pectore vulpem,
in domo mea illum, inquit, non tolero. Nec Hoffmannus noſter turpiſſimam hanc
fallaciam in pectore ſuo tolerabat. Mem niſtis, Patroni Optimi Maximi, quod
in ſchediaſmate, quo VOS ad cohoneſtanda hæc parentalia invitabam, beato Vi-
ro lilia quædam ſacraverim. Et annon vel ſolo candore ſuo, qui ſine pari erat
& exemplo, id floris ornamentum merebatur. Non diffiteor, eſſe hoc noſtro
ævo, qui execrandum animi ſui nigrorem, ſimulato quodam & in labiis natante
candore, palliare didicerint, ut recte cum Poëta conqueraris:
Sæpe etenim occuluit picta ſeſe hydra ſub herba
Et nivea irrepſit furialis lilia verinis.
Sed
b 2
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/360150 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/360150/11 |
Zitationshilfe: | Wentzel, Johann Christoph: Aulici Pii Et Felicis Imago. Bautzen, 1713, S. 11. In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/360150/11>, abgerufen am 01.09.2024. |