Lütkemann, Joachim: Der frommen Kinder Gottes Zeitliches Leiden und ewige Herrligkeit ... Braunschweig, 1654.
[Spaltenumbruch]
Socia, Marite, filiis Et filiabus: pignota Quae olim fuere conjugI
Nostri. Fruor dulcissimo IESVLI consortio. Dulcis Marite, dulcior Mei melle dulci
quolibet, Qvum degerem Tecum: Tibi Me passa sum, non mentior, AEgre eripi. Sed
passa sum Tandem, obsecuta Numini Sic, sic volenti. Desinas, Rogo, Marite,
plangere. Ne qua invidere gaudia Mihi putet Te stolida Vulgi cohors. Es Filius,
Scio sat, Abrae creduli Verus, fide firmissima Nitens DEO, Vestigia [Spaltenumbruch]
Premes parentis Filius Lugentis ereptam Saram Tantisper. En ludit Tuo Tenella
proles in sinu, Enixa quam fui ultimo, Marite mellite, haec Tibi Mellita proles
tradita, Relicta Mnema sit mei. Servet, Tui memor, Deus Hoc Mnema multos in
dies. Supponat illud languido, Marite, firmum corpori Fulcrum Tuo. Nos interim
Irrupta mentis copula Tenebit, usque Te polo Mixtum beato coetui Cernam. Vale!
quid Te moror Marite? quem gravis vocat Cura officI. Vale, vige.
M. Ioachimus Calvorius Pastor Ecclesiae Neapolitanae apud Hildesiense s. NEmo fere, Juvenilis adhuc dum volvitur aetas, Curarumque gravi libera mole, fluit, Non spondet Vitae cursum felicis, & inter Lubrica fortunae, prospera quaeque sibi. Interea votis labi contraria saepe Rebus in humanis fata videre licet. Procedunt anni numeroque augentur, eadem Detrimenta vides ire propinqua via. Ad seram Ventum est, aevo labente, senectam, Heu mihi, quam multis cingitur illa malis.
[Spaltenumbruch]
Socia, Marite, filiis Et filiabus: pignota Quae olim fuere conjugI
Nostri. Fruor dulcissimo IESVLI consortio. Dulcis Marite, dulcior Mî melle dulci
quolibet, Qvum degerem Tecum: Tibi Me passa sum, non mentior, AEgre eripi. Sed
passa sum Tandem, obsecuta Numini Sic, sic volenti. Desinas, Rogo, Marite,
plangere. Ne qua invidere gaudia Mihi putet Te stolida Vulgi cohors. Es Filius,
Scio sat, Abrae creduli Verus, fide firmissima Nitens DEO, Vestigia [Spaltenumbruch]
Premes parentis Filius Lugentis ereptam Saram Tantisper. En ludit Tuo Tenella
proles in sinu, Enixa quam fui ultimo, Marite mellite, haec Tibi Mellita proles
tradita, Relicta Mnema sit mei. Servet, Tui memor, Deus Hoc Mnema multos in
dies. Supponat illud languido, Marite, firmum corpori Fulcrum Tuo. Nos interim
Irrupta mentis copula Tenebit, usque Te polo Mixtum beato coetui Cernam. Vale!
quid Te moror Marite? quem gravis vocat Cura officI. Vale, vige.
M. Ioachimus Calvorius Pastor Ecclesiae Neapolitanae apud Hildesiense s. NEmo ferè, Juvenilis adhuc dum volvitur aetas, Curarumque gravi libera mole, fluit, Non spondet Vitae cursum felicis, & inter Lubrica fortunae, prospera quaeque sibi. Interea votis labi contraria saepe Rebus in humanis fata videre licet. Procedunt anni numeroque augentur, eâdem Detrimenta vides ire propinqua viâ. Ad seram Ventum est, aevo labente, senectam, Heu mihi, quam multis cingitur illa malis.<TEI> <text> <body> <div> <l><pb facs="#f0074"/><cb n="1"/> Socia, Marite, filiis Et filiabus: pignota Quae olim fuere conjugI Nostri. Fruor dulcissimo IESVLI consortio. Dulcis Marite, dulcior Mî melle dulci quolibet, Qvum degerem Tecum: Tibi Me passa sum, non mentior, AEgre eripi. Sed passa sum Tandem, obsecuta Numini Sic, sic volenti. Desinas, Rogo, Marite, plangere. Ne qua invidere gaudia Mihi putet Te stolida Vulgi cohors. Es Filius, Scio sat, Abrae creduli Verus, fide firmissima Nitens DEO, Vestigia <cb n="2"/> Premes parentis Filius Lugentis ereptam Saram Tantisper. En ludit Tuo Tenella proles in sinu, Enixa quam fui ultimo, Marite mellite, haec Tibi Mellita proles tradita, Relicta Mnema sit mei. Servet, Tui memor, Deus Hoc Mnema multos in dies. Supponat illud languido, Marite, firmum corpori Fulcrum Tuo. Nos interim Irrupta mentis copula Tenebit, usque Te polo Mixtum beato coetui Cernam. Vale! quid Te moror Marite? quem gravis vocat Cura officI. Vale, vige.</l> <p>M. Ioachimus Calvorius Pastor Ecclesiae Neapolitanae apud Hildesiense s.</p> <l>N<hi rendition="#i">Emo ferè, Juvenilis adhuc dum volvitur aetas, Curarumque gravi libera mole, fluit, Non spondet Vitae cursum felicis, & inter Lubrica fortunae, prospera quaeque sibi. Interea votis labi contraria saepe Rebus in humanis fata videre licet. Procedunt anni numeroque augentur, eâdem Detrimenta vides ire propinqua viâ. Ad seram Ventum est, aevo labente, senectam, Heu mihi, quam multis cingitur illa malis. </hi></l> </div> </body> </text> </TEI> [0074]
Socia, Marite, filiis Et filiabus: pignota Quae olim fuere conjugI Nostri. Fruor dulcissimo IESVLI consortio. Dulcis Marite, dulcior Mî melle dulci quolibet, Qvum degerem Tecum: Tibi Me passa sum, non mentior, AEgre eripi. Sed passa sum Tandem, obsecuta Numini Sic, sic volenti. Desinas, Rogo, Marite, plangere. Ne qua invidere gaudia Mihi putet Te stolida Vulgi cohors. Es Filius, Scio sat, Abrae creduli Verus, fide firmissima Nitens DEO, Vestigia
Premes parentis Filius Lugentis ereptam Saram Tantisper. En ludit Tuo Tenella proles in sinu, Enixa quam fui ultimo, Marite mellite, haec Tibi Mellita proles tradita, Relicta Mnema sit mei. Servet, Tui memor, Deus Hoc Mnema multos in dies. Supponat illud languido, Marite, firmum corpori Fulcrum Tuo. Nos interim Irrupta mentis copula Tenebit, usque Te polo Mixtum beato coetui Cernam. Vale! quid Te moror Marite? quem gravis vocat Cura officI. Vale, vige. M. Ioachimus Calvorius Pastor Ecclesiae Neapolitanae apud Hildesiense s.
NEmo ferè, Juvenilis adhuc dum volvitur aetas, Curarumque gravi libera mole, fluit, Non spondet Vitae cursum felicis, & inter Lubrica fortunae, prospera quaeque sibi. Interea votis labi contraria saepe Rebus in humanis fata videre licet. Procedunt anni numeroque augentur, eâdem Detrimenta vides ire propinqua viâ. Ad seram Ventum est, aevo labente, senectam, Heu mihi, quam multis cingitur illa malis.
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654/74 |
Zitationshilfe: | Lütkemann, Joachim: Der frommen Kinder Gottes Zeitliches Leiden und ewige Herrligkeit ... Braunschweig, 1654, S. . In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654/74>, abgerufen am 25.08.2024. |