Hofmann, Daniel: Leichpredigt, bey der Begrebniß ... Herrn Joachim Mynsingers von Frudeck. Magdeburg, 1588.
Hic vir hic ille viraum iuris bene doctus in arte Consuluit reliquis, Consuluitque sibi. Dum repetente suum natura, debitor aequus Reddere cuique suum iure paratus erat. Vitae quae vitae, morti mortalia tradit, Debet vtrique suum, reddit vtrique suum. Haec laus illa viri, qui iura repellere iure Scit, mortemque suo temperat arbitrio. O non mortali mortalia lumina vultu, Quem quod obest magna dexteritate iuvat, Cui minus eripiendo venit praestantius, & cui O sortem exortens, plus adimendo datur. Qui quo scit quod vult, quod uon est cogitur esse, O factum infectum, plus tamen est & erit. Quem nec naturae nec mortis spicula laedunt, Qui ius amittit ius ut habere queat. Ergo quae sua sunt habeant, modo caetera linquant, Scilicet ingenij stet sine morte decus. Sic vivens moritur, moriens in secula vivit, Vivit & hic obieit, hic manet atque abieit, Victus adest victor, sequitur non vana peremptum Gloria, cui fato fata fuere suae. Quis neget e superis homines descendere, qui quod Nec sunt nec fuerant, sic tamen esse queunt? Mortales nunquam mortales, debita morti Corpora, quum vitam sint habitura suam. Instabilis constantia quae demum sub fine videtur, Quando cuique suum lex sine lege dedit. Vita quid ah miseri, misero quae vivitur orbe? Se morti natum quilibet esse videt, Quamprimum partugeniti rellinquimus alvi Maternae Cotylas, mortua turba sumus
Hic vir hic ille virûm iuris bené doctus in arte Consuluit reliquis, Consuluitque sibi. Dum repetente suum natura, debitor aequus Reddere cuique suum iure paratus erat. Vitae quae vitae, morti mortalia tradit, Debet vtrique suum, reddit vtrique suum. Haec laus illa viri, qui iura repellere iure Scit, mortemque suo temperat arbitrio. O non mortali mortalia lumina vultu, Quem quod obest magna dexteritate iuvat, Cui minus eripiendo venit praestantius, & cui O sortem exortens, plus adimendo datur. Qui quò scit quod vult, quod uon est cogitur esse, O factum infectum, plus tamen est & erit. Quem nec naturae nec mortis spicula laedunt, Qui ius amittit ius ut habere queat. Ergo quae sua sunt habeant, modo caetera linquant, Scilicet ingenij stet sine morte decus. Sic vivens moritur, moriens in secula vivit, Vivit & hic obiît, hic manet atque abiît, Victus adest victor, sequitur non vana peremptum Gloria, cui fato fata fuêre suae. Quis neget é superis homines descendere, qui quod Nec sunt nec fuerant, sic tamen esse queunt? Mortales nunquam mortales, debita morti Corpora, quum vitam sint habitura suam. Instabilis constantia quae demum sub fine videtur, Quando cuique suum lex sine lege dedit. Vita quid ah miseri, misero quae vivitur orbe? Se morti natum quilibet esse videt, Quamprimum partugeniti rellinquimus alvi Maternae Cotylas, mortua turba sumus
<TEI> <text> <body> <div> <l> <hi rendition="#i"><pb facs="#f0109"/> Hic vir hic ille virûm iuris bené doctus in arte Consuluit reliquis, Consuluitque sibi. Dum repetente suum natura, debitor aequus Reddere cuique suum iure paratus erat. Vitae quae vitae, morti mortalia tradit, Debet vtrique suum, reddit vtrique suum. Haec laus illa viri, qui iura repellere iure Scit, mortemque suo temperat arbitrio. O non mortali mortalia lumina vultu, Quem quod obest magna dexteritate iuvat, Cui minus eripiendo venit praestantius, & cui O sortem exortens, plus adimendo datur. Qui quò scit quod vult, quod uon est cogitur esse, O factum infectum, plus tamen est & erit. Quem nec naturae nec mortis spicula laedunt, Qui ius amittit ius ut habere queat. Ergo quae sua sunt habeant, modo caetera linquant, Scilicet ingenij stet sine morte decus. Sic vivens moritur, moriens in secula vivit, Vivit & hic obiît, hic manet atque abiît, Victus adest victor, sequitur non vana peremptum Gloria, cui fato fata fuêre suae. Quis neget é superis homines descendere, qui quod Nec sunt nec fuerant, sic tamen esse queunt? Mortales nunquam mortales, debita morti Corpora, quum vitam sint habitura suam. Instabilis constantia quae demum sub fine videtur, Quando cuique suum lex sine lege dedit. Vita quid ah miseri, misero quae vivitur orbe? Se morti natum quilibet esse videt, Quamprimum partugeniti rellinquimus alvi Maternae Cotylas, mortua turba sumus </hi> </l> </div> </body> </text> </TEI> [0109]
Hic vir hic ille virûm iuris bené doctus in arte Consuluit reliquis, Consuluitque sibi. Dum repetente suum natura, debitor aequus Reddere cuique suum iure paratus erat. Vitae quae vitae, morti mortalia tradit, Debet vtrique suum, reddit vtrique suum. Haec laus illa viri, qui iura repellere iure Scit, mortemque suo temperat arbitrio. O non mortali mortalia lumina vultu, Quem quod obest magna dexteritate iuvat, Cui minus eripiendo venit praestantius, & cui O sortem exortens, plus adimendo datur. Qui quò scit quod vult, quod uon est cogitur esse, O factum infectum, plus tamen est & erit. Quem nec naturae nec mortis spicula laedunt, Qui ius amittit ius ut habere queat. Ergo quae sua sunt habeant, modo caetera linquant, Scilicet ingenij stet sine morte decus. Sic vivens moritur, moriens in secula vivit, Vivit & hic obiît, hic manet atque abiît, Victus adest victor, sequitur non vana peremptum Gloria, cui fato fata fuêre suae. Quis neget é superis homines descendere, qui quod Nec sunt nec fuerant, sic tamen esse queunt? Mortales nunquam mortales, debita morti Corpora, quum vitam sint habitura suam. Instabilis constantia quae demum sub fine videtur, Quando cuique suum lex sine lege dedit. Vita quid ah miseri, misero quae vivitur orbe? Se morti natum quilibet esse videt, Quamprimum partugeniti rellinquimus alvi Maternae Cotylas, mortua turba sumus
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/hofmann_leichpredigt_1588 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/hofmann_leichpredigt_1588/109 |
Zitationshilfe: | Hofmann, Daniel: Leichpredigt, bey der Begrebniß ... Herrn Joachim Mynsingers von Frudeck. Magdeburg, 1588, S. . In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/hofmann_leichpredigt_1588/109>, abgerufen am 24.08.2024. |