Müller, Karl Otfried: Die Dorier. Vier Bücher. Bd. 2. Breslau, 1824.sem Tadel aber sollen sie ihm noch das Gebot kund- 1 Die folgende Recension des Dekrets ist nach den Mss. ge-
macht, ohne willkührliche Eintragung von Lakonismen, dagegen sind die kurzen Vocale überall beibehalten, und selbst das seltsame I für U. Epeide o Timoleor o Milesior parginomenor en tan ameteran polin tan palaian moan atimasde, kai tan dia tan epta khordan kitaritin apostrephomenor poliphonian eisagon li- mainetai tar akoar ton neon dia te tar polikhordiar kai tar kainotator to meleor, agenne kai poikilan anti aploar kai tetamtenar amphiennitai tan moan, epi khromator sinistamenor tan to meleor diaskeian anti tar enarmonio pottan antistro- phon amoiban; parakleteis de kai etton agona tar Eleisiniar Damatror aprepe dieskeiasato tan to mito diaskeian, tan gar Semelar odina ouk endika tor neor didakke; dedoktai ar peri toutoin tor basilear kai tor ephoror mempsattai Timo- theon, epanagkatai de kai tan endeka khordan ektamen tar pe- rittar upolipomenon tar epta; opor ekastor to tar polior baror oron eulabetai ettan Spartan epipheren ti ton me kalon eton me pote tarattetai kleor agonon. (nach Porson; e ton me poti tar aretar kleor agonton). ſem Tadel aber ſollen ſie ihm noch das Gebot kund- 1 Die folgende Recenſion des Dekrets iſt nach den Mſſ. ge-
macht, ohne willkuͤhrliche Eintragung von Lakonismen, dagegen ſind die kurzen Vocale uͤberall beibehalten, und ſelbſt das ſeltſame Ι fuͤr ϒ. Επειδε ὁ Τιμολεοϱ ὁ Μιλησιοϱ παϱγινομενοϱ εν ταν ἁμετεϱαν πολιν ταν παλαιαν μοαν ατιμασδε, και ταν δια ταν ἑπτα χοϱδαν κιταϱιτιν αποστϱεφομενοϱ πολιφονιαν ειςαγον λι- μαινεται ταϱ ακοαϱ τον νεον δια τε ταϱ πολιχοϱδιαϱ και ταϱ καινοτατοϱ το μελεοϱ, αγεννε και ποικιλαν αντι ἁπλοαϱ και τεταμτεναϱ αμφιεννιται ταν μοαν, επι χϱοματοϱ σινισταμενοϱ ταν το μελεοϱ διασκειαν αντι ταϱ εναϱμονιο ποτταν αντιστϱο- φον αμοιβαν· παϱακλετεις δε και εττον αγονα ταϱ Ελεισινιαϱ Δαματϱοϱ απϱεπε διεσκειασατο ταν τω μιτω διασκειαν, ταν γαϱ Σεμελαϱ οδινα ουκ ενδικα τοϱ νεοϱ διδακκε; δεδοκται αϱ πεϱι τουτοιν τοϱ βασιλεαϱ και τοϱ εφοϱοϱ μεμψατται Τιμο- ϑεον, επαναγκαται δε και ταν ἑνδεκα χοϱδαν εκταμεν ταϱ πε- ϱιτταϱ ὑπολιπομενον ταϱ ἑπτα· ὁποϱ ἑκαστοϱ το ταϱ πολιοϱ βαϱοϱ ὁϱον ευλαβεται ετταν Σπαϱταν επιφεϱεν τι τον με καλον ετον με ποτε ταϱαττεται κλεοϱ αγονον. (nach Porſon; ἢ τῶν μὴ ποτὶ τᾶϱ ἀϱετᾶϱ κλέοϱ ἀγόντων). <TEI> <text> <body> <div n="1"> <div n="2"> <div n="3"> <p><pb facs="#f0330" n="324"/> ſem Tadel aber ſollen ſie ihm noch das Gebot kund-<lb/> thun, von ſeinen elf Saiten die uͤber ſieben abzuſchnei-<lb/> den, damit ein Jeder, die Wuͤrde des Staats ſchauend,<lb/> ſich huͤte, nach Sparta unedle Sitte einzufuͤhren, und<lb/> der Ruhm der Agonen unbefleckt bleibe <note place="foot" n="1">Die folgende Recenſion des Dekrets iſt nach den Mſſ. ge-<lb/> macht, ohne willkuͤhrliche Eintragung von Lakonismen, dagegen<lb/> ſind die kurzen Vocale uͤberall beibehalten, und ſelbſt das ſeltſame<lb/> Ι fuͤr ϒ. Επειδε ὁ Τιμολεοϱ ὁ Μιλησιοϱ παϱγινομενοϱ εν ταν<lb/> ἁμετεϱαν πολιν ταν παλαιαν μοαν ατιμασδε, και ταν δια ταν<lb/> ἑπτα χοϱδαν κιταϱιτιν αποστϱεφομενοϱ πολιφονιαν ειςαγον λι-<lb/> μαινεται ταϱ ακοαϱ τον νεον δια τε ταϱ πολιχοϱδιαϱ και ταϱ<lb/> καινοτατοϱ το μελεοϱ, αγεννε και ποικιλαν αντι ἁπλοαϱ και<lb/> τεταμτεναϱ αμφιεννιται ταν μοαν, επι χϱοματοϱ σινισταμενοϱ<lb/> ταν το μελεοϱ διασκειαν αντι ταϱ εναϱμονιο ποτταν αντιστϱο-<lb/> φον αμοιβαν· παϱακλετεις δε και εττον αγονα ταϱ Ελεισινιαϱ<lb/> Δαματϱοϱ απϱεπε διεσκειασατο ταν τω μιτω διασκειαν, <hi rendition="#g">ταν<lb/> γαϱ</hi> Σεμελαϱ οδινα ουκ ενδικα τοϱ νεοϱ διδακκε; δεδοκται αϱ<lb/> πεϱι τουτοιν τοϱ βασιλεαϱ και τοϱ εφοϱοϱ μεμψατται Τιμο-<lb/> ϑεον, επαναγκαται δε και ταν ἑνδεκα χοϱδαν εκταμεν ταϱ πε-<lb/> ϱιτταϱ ὑπολιπομενον ταϱ ἑπτα· ὁποϱ ἑκαστοϱ το ταϱ πολιοϱ<lb/> βαϱοϱ ὁϱον ευλαβεται ετταν Σπαϱταν επιφεϱεν τι τον με καλον<lb/> ετον με ποτε ταϱαττεται κλεοϱ αγονον. (nach Porſon; ἢ τῶν μὴ<lb/> ποτὶ τᾶϱ ἀϱετᾶϱ κλέοϱ ἀγόντων).</note>. Allein die<lb/> Aechtheit dieſes Monuments iſt, um nicht mehr zu<lb/> ſagen, ſo zweifelhaft, daß wir ein hiſtoriſches Reſultat<lb/> daraus zu entnehmen uns ſehr ſcheuen wuͤrden. Denn<lb/> erſtens ſieht die Form des Pſephisma ganz aus, wie<lb/> einem gewoͤhnlichen Attiſchen Lobdekrete nachgebildet,<lb/> nur daß fuͤr das Loben mit einer ſpaßhaften Gravitaͤt<lb/> „tadeln“ geſetzt iſt; etwas eigenthuͤmlich Spartiati-<lb/> ſches hat ſie gar nicht, dagegen manches Seltſame und<lb/> Wunderliche, z. B. daß man gar nicht einmal erfaͤhrt,<lb/><hi rendition="#g">wer</hi> denn den Beſchluß gefaßt habe. Zweitens iſt<lb/> uͤberhaupt ein Pſephisma uͤber einen ſolchen Gegen-<lb/></p> </div> </div> </div> </body> </text> </TEI> [324/0330]
ſem Tadel aber ſollen ſie ihm noch das Gebot kund-
thun, von ſeinen elf Saiten die uͤber ſieben abzuſchnei-
den, damit ein Jeder, die Wuͤrde des Staats ſchauend,
ſich huͤte, nach Sparta unedle Sitte einzufuͤhren, und
der Ruhm der Agonen unbefleckt bleibe 1. Allein die
Aechtheit dieſes Monuments iſt, um nicht mehr zu
ſagen, ſo zweifelhaft, daß wir ein hiſtoriſches Reſultat
daraus zu entnehmen uns ſehr ſcheuen wuͤrden. Denn
erſtens ſieht die Form des Pſephisma ganz aus, wie
einem gewoͤhnlichen Attiſchen Lobdekrete nachgebildet,
nur daß fuͤr das Loben mit einer ſpaßhaften Gravitaͤt
„tadeln“ geſetzt iſt; etwas eigenthuͤmlich Spartiati-
ſches hat ſie gar nicht, dagegen manches Seltſame und
Wunderliche, z. B. daß man gar nicht einmal erfaͤhrt,
wer denn den Beſchluß gefaßt habe. Zweitens iſt
uͤberhaupt ein Pſephisma uͤber einen ſolchen Gegen-
1 Die folgende Recenſion des Dekrets iſt nach den Mſſ. ge-
macht, ohne willkuͤhrliche Eintragung von Lakonismen, dagegen
ſind die kurzen Vocale uͤberall beibehalten, und ſelbſt das ſeltſame
Ι fuͤr ϒ. Επειδε ὁ Τιμολεοϱ ὁ Μιλησιοϱ παϱγινομενοϱ εν ταν
ἁμετεϱαν πολιν ταν παλαιαν μοαν ατιμασδε, και ταν δια ταν
ἑπτα χοϱδαν κιταϱιτιν αποστϱεφομενοϱ πολιφονιαν ειςαγον λι-
μαινεται ταϱ ακοαϱ τον νεον δια τε ταϱ πολιχοϱδιαϱ και ταϱ
καινοτατοϱ το μελεοϱ, αγεννε και ποικιλαν αντι ἁπλοαϱ και
τεταμτεναϱ αμφιεννιται ταν μοαν, επι χϱοματοϱ σινισταμενοϱ
ταν το μελεοϱ διασκειαν αντι ταϱ εναϱμονιο ποτταν αντιστϱο-
φον αμοιβαν· παϱακλετεις δε και εττον αγονα ταϱ Ελεισινιαϱ
Δαματϱοϱ απϱεπε διεσκειασατο ταν τω μιτω διασκειαν, ταν
γαϱ Σεμελαϱ οδινα ουκ ενδικα τοϱ νεοϱ διδακκε; δεδοκται αϱ
πεϱι τουτοιν τοϱ βασιλεαϱ και τοϱ εφοϱοϱ μεμψατται Τιμο-
ϑεον, επαναγκαται δε και ταν ἑνδεκα χοϱδαν εκταμεν ταϱ πε-
ϱιτταϱ ὑπολιπομενον ταϱ ἑπτα· ὁποϱ ἑκαστοϱ το ταϱ πολιοϱ
βαϱοϱ ὁϱον ευλαβεται ετταν Σπαϱταν επιφεϱεν τι τον με καλον
ετον με ποτε ταϱαττεται κλεοϱ αγονον. (nach Porſon; ἢ τῶν μὴ
ποτὶ τᾶϱ ἀϱετᾶϱ κλέοϱ ἀγόντων).
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/mueller_hellenische03_1824 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/mueller_hellenische03_1824/330 |
Zitationshilfe: | Müller, Karl Otfried: Die Dorier. Vier Bücher. Bd. 2. Breslau, 1824, S. 324. In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/mueller_hellenische03_1824/330>, abgerufen am 24.08.2024. |