Lütkemann, Joachim: Der frommen Kinder Gottes Zeitliches Leiden und ewige Herrligkeit ... Braunschweig, 1654.
Fortunae tristes Vince ferendo Vices. Id dignum virtute tua,
dignum artibus his, quae Pectus multiplices erudiere tuum, Dignum, qua
doctus jam consuetudine, & illo Quod sanctum magna munus in urbe
geris. Hanc testem socij vocem tibi mitto doloris, Concussus casu, grandis
amice, tuo. Tu mea quae, quanquam tenuis solatia praebet Multisque
& magnis Musa subacta malis Accipe, quo par est animo, Salvator
JESVS Alloquio jubeat pondus inesse meo.
Elegia haec lugubris Defunctae honori & memoriae consecrata ab Henrico Vagetio bonarum literarum in Gymnasio Hamburg. Prof. EHeu Morta, diu nimium saevire parata es, Eheu, sic pultans Praesulis, atra, lares! Quo tandem usque lubet tot pignora tollere? mater Vt quosque enixa est, sic fere quosque rapis: Nec satis esse, puto, tibi factum rere, cruenta! Dimidium ni animae mox sicelice seces? Mortales miseros, nec fausto sidere natos, Expositos telis sic ita quemque tuis! Desaevi tandem: quatere aequa cuspide cunas Desineque infantum, liminaque ipsa tori. Sed quidnam prodest tibi litem intendere? vere Rectius edoctos addecet esse pios. Vt patres igitur, merito sic cuncta dicamus Nostra Deo, & canimus: Sic placuit DO MINO
Fortunae tristes Vince ferendo Vices. Id dignum virtute tua,
dignum artibus his, quae Pectus multiplices erudiere tuum, Dignum, qua
doctus jam consuetudine, & illo Quod sanctum magna munus in urbe
geris. Hanc testem socij vocem tibi mitto doloris, Concussus casu, grandis
amice, tuo. Tu mea quae, quanquam tenuis solatia praebet Multisque
& magnis Musa subacta malis Accipe, quo par est animo, Salvator
JESVS Alloquio jubeat pondus inesse meo.
Elegia haec lugubris Defunctae honori & memoriae consecrata ab Henrico Vagetio bonarum literarum in Gymnasio Hamburg. Prof. EHeu Morta, diu nimium saevire parata es, Eheu, sic pultans Praesulis, atra, lares! Quo tandem usque lubet tot pignora tollere? mater Vt quosque enixa est, sic fere quosque rapis: Nec satis esse, puto, tibi factum rere, cruenta! Dimidium ni animae mox sicelice seces? Mortales miseros, nec fausto sidere natos, Expositos telis sic ita quemque tuis! Desaevi tandem: quatere aequa cuspide cunas Desineque infantum, liminaque ipsa tori. Sed quidnam prodest tibi litem intendere? vere Rectius edoctos addecet esse pios. Vt patres igitur, merito sic cuncta dicamus Nostra Deo, & canimus: Sic placuit DO MINO<TEI> <text> <body> <div> <l> <hi rendition="#i"><pb facs="#f0076"/> Fortunae tristes Vince ferendo Vices. Id dignum virtute tua, dignum artibus his, quae Pectus multiplices erudiere tuum, Dignum, qua doctus jam consuetudine, & illo Quod sanctum magna munus in urbe geris. Hanc testem socij vocem tibi mitto doloris, Concussus casu, grandis amice, tuo. Tu mea quae, quanquam tenuis solatia praebet Multisque & magnis Musa subacta malis Accipe, quo par est animo, Salvator JESVS Alloquio jubeat pondus inesse meo.</hi> </l> <p>Elegia haec lugubris Defunctae honori & memoriae consecrata ab</p> <p>Henrico Vagetio bonarum literarum in Gymnasio Hamburg. Prof.</p> <l>EHeu Morta, diu nimium saevire parata es, Eheu, sic pultans Praesulis, atra, lares! Quo tandem usque lubet tot pignora tollere? mater Vt quosque enixa est, sic fere quosque rapis: Nec satis esse, puto, tibi factum rere, cruenta! Dimidium ni animae mox sicelice seces? Mortales miseros, nec fausto sidere natos, Expositos telis sic ita quemque tuis! Desaevi tandem: quatere aequa cuspide cunas Desineque infantum, liminaque ipsa tori. Sed quidnam prodest tibi litem intendere? vere Rectius edoctos addecet esse pios. Vt patres igitur, merito sic cuncta dicamus Nostra Deo, & canimus: <hi rendition="#i">Sic placuit DO MINO</hi> </l> </div> </body> </text> </TEI> [0076]
Fortunae tristes Vince ferendo Vices. Id dignum virtute tua, dignum artibus his, quae Pectus multiplices erudiere tuum, Dignum, qua doctus jam consuetudine, & illo Quod sanctum magna munus in urbe geris. Hanc testem socij vocem tibi mitto doloris, Concussus casu, grandis amice, tuo. Tu mea quae, quanquam tenuis solatia praebet Multisque & magnis Musa subacta malis Accipe, quo par est animo, Salvator JESVS Alloquio jubeat pondus inesse meo. Elegia haec lugubris Defunctae honori & memoriae consecrata ab
Henrico Vagetio bonarum literarum in Gymnasio Hamburg. Prof.
EHeu Morta, diu nimium saevire parata es, Eheu, sic pultans Praesulis, atra, lares! Quo tandem usque lubet tot pignora tollere? mater Vt quosque enixa est, sic fere quosque rapis: Nec satis esse, puto, tibi factum rere, cruenta! Dimidium ni animae mox sicelice seces? Mortales miseros, nec fausto sidere natos, Expositos telis sic ita quemque tuis! Desaevi tandem: quatere aequa cuspide cunas Desineque infantum, liminaque ipsa tori. Sed quidnam prodest tibi litem intendere? vere Rectius edoctos addecet esse pios. Vt patres igitur, merito sic cuncta dicamus Nostra Deo, & canimus: Sic placuit DO MINO
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654/76 |
Zitationshilfe: | Lütkemann, Joachim: Der frommen Kinder Gottes Zeitliches Leiden und ewige Herrligkeit ... Braunschweig, 1654, S. . In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654/76>, abgerufen am 25.08.2024. |