Lütkemann, Joachim: Der frommen Kinder Gottes Zeitliches Leiden und ewige Herrligkeit ... Braunschweig, 1654.
Exemplum fideifirmandae flebile quanquam Grande tamen
praebes, Vir venerande, satis. Qui nondum senij contacto limine, multis
Edoctus svesti casibus esse miser. Invasere tuos recto nunc obvia talo, Nunc
e transverso plurima damna lares; Nulla tamen vel vi major, vel dignior acri
Incidit in thalamos plaga dolore tuos. Quae tibi conjunxit sese
Iuvenilibus annis, In mores verti docta marita tuos, Quaeque
tuam solers & non incauta futuri Fulcibat, tanquam fida columna,
domum, Quaeque tuos Verbis solita est lenire labores, Officij quos te norma
subire jubet, Quaeque tibi durum, quas fert haec vita, solebae Curarum
blanda voce levare jugum, Quaeque tibi peperit socialis pignora lecti Et
fovit molli, mater amica, sinu, Quaeque salutares vitae formavit in usus,
Et verum, a puero jussit amare decus, Commoda, dum vixit, quae praebuit,
omnia secum Jam tumulo, tristi funere rapta, trahit, Et te dilectum, tenera
cum prole, maritum, Collocat in viduo, destituitque toro. Magna quidem
clades, animum quae robore quamvis Praestantem moveat de statione sua. Quid
facias tamen, ipse tuum scindasne dolorem, Angarisque animo, nocte dieque,
tuo? Non id, qua polles, doctrinae copia, non id Permittat mentis Vis
generosa tuae, Non qui te longis, exercuit usus ab annis Et docuit forti
pectore ferre mala. Quod superest igitur, quando superare ferendo, Rumpere
cum nequeas, aspera fata, juvat, Tu quoque Vir praestans, quae nunc te
tangit & angit
Exemplum fideifirmandae flebile quanquam Grande tamen
praebes, Vir venerande, satis. Qui nondum senij contacto limine, multis
Edoctus svesti casibus esse miser. Invasere tuos recto nunc obvia talo, Nunc
è transverso plurima damna lares; Nulla tamen vel vi major, vel dignior acri
Incidit in thalamos plaga dolore tuos. Quae tibi conjunxit sese
Iuvenilibus annis, In mores verti docta marita tuos, Quaeque
tuam solers & non incauta futuri Fulcibat, tanquam fida columna,
domum, Quaeque tuos Verbis solita est lenire labores, Officij quos te norma
subire jubet, Quaeque tibi durum, quas fert haec vita, solebae Curarum
blanda voce levare jugum, Quaeque tibi peperit socialis pignora lecti Et
fovit molli, mater amica, sinu, Quaeque salutares vitae formavit in usus,
Et verum, à puero jussit amare decus, Commoda, dum vixit, quae praebuit,
omnia secum Jam tumulo, tristi funere rapta, trahit, Et te dilectum, tenerâ
cum prole, maritum, Collocat in viduo, destituitque toro. Magna quidem
clades, animum quae robore quamvis Praestantem moveat de statione sua. Quid
facias tamen, ipse tuum scindasnè dolorem, Angarisque animo, nocte dieque,
tuo? Non id, quâ polles, doctrinae copia, non id Permittat mentis Vis
generosa tuae, Non qui te longis, exercuit usus ab annis Et docuit forti
pectore ferre mala. Quod superest igitur, quando superare ferendo, Rumpere
cum nequeas, aspera fata, juvat, Tu quoque Vir praestans, quae nunc te
tangit & angit
<TEI> <text> <body> <div> <l><hi rendition="#i"><pb facs="#f0075"/> Exemplum fideifirmandae flebile quanquam Grande tamen praebes, Vir venerande, satis. Qui nondum senij contacto limine, multis Edoctus svesti casibus esse miser. Invasere tuos recto nunc obvia talo, Nunc è transverso plurima damna lares; Nulla tamen vel vi major, vel dignior acri Incidit in thalamos plaga dolore tuos.</hi> Quae tibi conjunxit sese Iuvenilibus annis, <hi rendition="#i">In mores verti docta marita tuos, Quaeque tuam solers & non incauta futuri Fulcibat, tanquam fida columna, domum, Quaeque tuos Verbis solita est lenire labores, Officij quos te norma subire jubet, Quaeque tibi durum, quas fert haec vita, solebae Curarum blanda voce levare jugum, Quaeque tibi peperit socialis pignora lecti Et fovit molli, mater amica, sinu, Quaeque salutares vitae formavit in usus, Et verum, à puero jussit amare decus, Commoda, dum vixit, quae praebuit, omnia secum Jam tumulo, tristi funere rapta, trahit, Et te dilectum, tenerâ cum prole, maritum, Collocat in viduo, destituitque toro. Magna quidem clades, animum quae robore quamvis Praestantem moveat de statione sua. Quid facias tamen, ipse tuum scindasnè dolorem, Angarisque animo, nocte dieque, tuo? Non id, quâ polles, doctrinae copia, non id Permittat mentis Vis generosa tuae, Non qui te longis, exercuit usus ab annis Et docuit forti pectore ferre mala. Quod superest igitur, quando superare ferendo, Rumpere cum nequeas, aspera fata, juvat, Tu quoque Vir praestans, quae nunc te tangit & angit </hi></l> </div> </body> </text> </TEI> [0075]
Exemplum fideifirmandae flebile quanquam Grande tamen praebes, Vir venerande, satis. Qui nondum senij contacto limine, multis Edoctus svesti casibus esse miser. Invasere tuos recto nunc obvia talo, Nunc è transverso plurima damna lares; Nulla tamen vel vi major, vel dignior acri Incidit in thalamos plaga dolore tuos. Quae tibi conjunxit sese Iuvenilibus annis, In mores verti docta marita tuos, Quaeque tuam solers & non incauta futuri Fulcibat, tanquam fida columna, domum, Quaeque tuos Verbis solita est lenire labores, Officij quos te norma subire jubet, Quaeque tibi durum, quas fert haec vita, solebae Curarum blanda voce levare jugum, Quaeque tibi peperit socialis pignora lecti Et fovit molli, mater amica, sinu, Quaeque salutares vitae formavit in usus, Et verum, à puero jussit amare decus, Commoda, dum vixit, quae praebuit, omnia secum Jam tumulo, tristi funere rapta, trahit, Et te dilectum, tenerâ cum prole, maritum, Collocat in viduo, destituitque toro. Magna quidem clades, animum quae robore quamvis Praestantem moveat de statione sua. Quid facias tamen, ipse tuum scindasnè dolorem, Angarisque animo, nocte dieque, tuo? Non id, quâ polles, doctrinae copia, non id Permittat mentis Vis generosa tuae, Non qui te longis, exercuit usus ab annis Et docuit forti pectore ferre mala. Quod superest igitur, quando superare ferendo, Rumpere cum nequeas, aspera fata, juvat, Tu quoque Vir praestans, quae nunc te tangit & angit
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654/75 |
Zitationshilfe: | Lütkemann, Joachim: Der frommen Kinder Gottes Zeitliches Leiden und ewige Herrligkeit ... Braunschweig, 1654, S. . In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/luetkemann_leiden_1654/75>, abgerufen am 25.08.2024. |