Grimm, Jacob; Grimm, Wilhelm: Kinder und Hausmärchen. 7. Aufl. Bd. 1. Göttingen, 1857.awerst stünn daarby un weend un weend, un de Tranen füllen all in den Putt un se bruukden goor keen Solt. Do köhm de Vader to Huus un sett't sik to Disch un säd 'wo is denn myn Sähn?' Da droog de Moder ene groote groote Schöttel up mit Swartsuhr, un Marleenken weend un kunn sich nich hollen. Do säd de Vader wedder 'wo is denn myn Sähn?' 'Ach,' säd de Moder, 'he is äwer Land gaan, na Mütten erer Grootöhm: he wull door wat blywen.' 'Wat dait he denn door? un heft my nich maal Adjüüs sechd!' 'O he wull geern hen un bed my of he door wol sos Wäken blywen kunn; he is jo woll door uphawen.' 'Ach,' säd de Mann, 'my is so recht trurig dat is doch nich recht, he hadd my doch Adjüüs sagen schullt.' Mit des füng he an to äten un säd 'Marleenken, wat weenst du? Broder wart wol wedder kamen.' 'Ach, Fru,' säd he do, 'wat smeckt my dat Äten schöön? gif my mehr!' Un je mehr he eet, je mehr wull he hebben, un säd 'geeft my mehr, gy schöhlt niks door af hebben, dat is as wenn dat all myn wör.' Un he eet un eet, un de Knakens smeet he all ünner den Disch, bet he allens up hadd. Marleenken awerst güng hen na ere Commod un nöhm ut de ünnerste Schuuf eren besten syden Dook, un hahl all de Beenkens un Knakens ünner den Disch heruut un bünd se in den syden Dook un droog se vör de Döhr un weend ere blödigen Tranen. Door läd se se ünner den Machandelboom in dat gröne Gras, un as se se door henlechd hadd', so war ehr mit eenmal so recht licht, un weend nich mer. Do füng de Machandelboom an sik to bewegen, un de Twyge deden sik jümmer so recht von eenanner, un denn wedder tohoop, so recht as wenn sik eener so recht freut un mit de Händ so dait. Mit des so güng dar so'n Newel von dem Boom un recht in dem Newel dar brennd dat as Führ, un uut dem Führ dar flöög so'n schönen Vagel heruut, de süng so herrlich und flöög hoog in de Luft, un as he wech wöör, do awerst stünn daarby un weend un weend, un de Tranen füllen all in den Putt un se bruukden goor keen Solt. Do köhm de Vader to Huus un sett’t sik to Disch un säd ‘wo is denn myn Sähn?’ Da droog de Moder ene groote groote Schöttel up mit Swartsuhr, un Marleenken weend un kunn sich nich hollen. Do säd de Vader wedder ‘wo is denn myn Sähn?’ ‘Ach,’ säd de Moder, ‘he is äwer Land gaan, na Mütten erer Grootöhm: he wull door wat blywen.’ ‘Wat dait he denn door? un heft my nich maal Adjüüs sechd!’ ‘O he wull geern hen un bed my of he door wol sos Wäken blywen kunn; he is jo woll door uphawen.’ ‘Ach,’ säd de Mann, ‘my is so recht trurig dat is doch nich recht, he hadd my doch Adjüüs sagen schullt.’ Mit des füng he an to äten un säd ‘Marleenken, wat weenst du? Broder wart wol wedder kamen.’ ‘Ach, Fru,’ säd he do, ‘wat smeckt my dat Äten schöön? gif my mehr!’ Un je mehr he eet, je mehr wull he hebben, un säd ‘geeft my mehr, gy schöhlt niks door af hebben, dat is as wenn dat all myn wör.’ Un he eet un eet, un de Knakens smeet he all ünner den Disch, bet he allens up hadd. Marleenken awerst güng hen na ere Commod un nöhm ut de ünnerste Schuuf eren besten syden Dook, un hahl all de Beenkens un Knakens ünner den Disch heruut un bünd se in den syden Dook un droog se vör de Döhr un weend ere blödigen Tranen. Door läd se se ünner den Machandelboom in dat gröne Gras, un as se se door henlechd hadd’, so war ehr mit eenmal so recht licht, un weend nich mer. Do füng de Machandelboom an sik to bewegen, un de Twyge deden sik jümmer so recht von eenanner, un denn wedder tohoop, so recht as wenn sik eener so recht freut un mit de Händ so dait. Mit des so güng dar so’n Newel von dem Boom un recht in dem Newel dar brennd dat as Führ, un uut dem Führ dar flöög so’n schönen Vagel heruut, de süng so herrlich und flöög hoog in de Luft, un as he wech wöör, do <TEI> <text> <body> <div n="1"> <p><pb facs="#f0268" n="235"/> awerst stünn daarby un weend un weend, un de Tranen füllen all in den Putt un se bruukden goor keen Solt.</p><lb/> <p>Do köhm de Vader to Huus un sett’t sik to Disch un säd ‘wo is denn myn Sähn?’ Da droog de Moder ene groote groote Schöttel up mit Swartsuhr, un <choice><sic>Marleeken</sic><corr>Marleenken</corr></choice> weend un kunn sich nich hollen. Do säd de Vader wedder ‘wo is denn myn Sähn?’ ‘Ach,’ säd de Moder, ‘he is äwer Land gaan, na Mütten erer Grootöhm: he wull door wat blywen.’ ‘Wat dait he denn door? un heft my nich maal Adjüüs sechd!’ ‘O he wull geern hen un bed my of he door wol sos Wäken blywen kunn; he is jo woll door uphawen.’ ‘Ach,’ säd de Mann, ‘my is so recht trurig dat is doch nich recht, he hadd my doch Adjüüs sagen schullt.’ Mit des füng he an to äten un säd ‘Marleenken, wat weenst du? Broder wart wol wedder kamen.’ ‘Ach, Fru,’ säd he do, ‘wat smeckt my dat Äten schöön? gif my mehr!’ Un je mehr he eet, je mehr wull he hebben, un säd ‘geeft my mehr, gy schöhlt niks door af hebben, dat is as wenn dat all myn wör.’ Un he eet un eet, un de Knakens smeet he all ünner den Disch, bet he allens up hadd. Marleenken awerst güng hen na ere Commod un nöhm ut de ünnerste Schuuf eren besten syden Dook, un hahl all de Beenkens un Knakens ünner den Disch heruut un bünd se in den syden Dook un droog se vör de Döhr un weend ere blödigen Tranen. Door läd se se ünner den Machandelboom in dat gröne Gras, un as se se door henlechd hadd’, so war ehr mit eenmal so recht licht, un weend nich mer. Do füng de Machandelboom an sik to bewegen, un de Twyge deden sik jümmer so recht von eenanner, un denn wedder tohoop, so recht as wenn sik eener so recht freut un mit de Händ so dait. Mit des so güng dar so’n Newel von dem Boom un recht in dem Newel dar brennd dat as Führ, un uut dem Führ dar flöög so’n schönen Vagel heruut, de süng so herrlich und flöög hoog in de Luft, un as he wech wöör, do </p> </div> </body> </text> </TEI> [235/0268]
awerst stünn daarby un weend un weend, un de Tranen füllen all in den Putt un se bruukden goor keen Solt.
Do köhm de Vader to Huus un sett’t sik to Disch un säd ‘wo is denn myn Sähn?’ Da droog de Moder ene groote groote Schöttel up mit Swartsuhr, un Marleenken weend un kunn sich nich hollen. Do säd de Vader wedder ‘wo is denn myn Sähn?’ ‘Ach,’ säd de Moder, ‘he is äwer Land gaan, na Mütten erer Grootöhm: he wull door wat blywen.’ ‘Wat dait he denn door? un heft my nich maal Adjüüs sechd!’ ‘O he wull geern hen un bed my of he door wol sos Wäken blywen kunn; he is jo woll door uphawen.’ ‘Ach,’ säd de Mann, ‘my is so recht trurig dat is doch nich recht, he hadd my doch Adjüüs sagen schullt.’ Mit des füng he an to äten un säd ‘Marleenken, wat weenst du? Broder wart wol wedder kamen.’ ‘Ach, Fru,’ säd he do, ‘wat smeckt my dat Äten schöön? gif my mehr!’ Un je mehr he eet, je mehr wull he hebben, un säd ‘geeft my mehr, gy schöhlt niks door af hebben, dat is as wenn dat all myn wör.’ Un he eet un eet, un de Knakens smeet he all ünner den Disch, bet he allens up hadd. Marleenken awerst güng hen na ere Commod un nöhm ut de ünnerste Schuuf eren besten syden Dook, un hahl all de Beenkens un Knakens ünner den Disch heruut un bünd se in den syden Dook un droog se vör de Döhr un weend ere blödigen Tranen. Door läd se se ünner den Machandelboom in dat gröne Gras, un as se se door henlechd hadd’, so war ehr mit eenmal so recht licht, un weend nich mer. Do füng de Machandelboom an sik to bewegen, un de Twyge deden sik jümmer so recht von eenanner, un denn wedder tohoop, so recht as wenn sik eener so recht freut un mit de Händ so dait. Mit des so güng dar so’n Newel von dem Boom un recht in dem Newel dar brennd dat as Führ, un uut dem Führ dar flöög so’n schönen Vagel heruut, de süng so herrlich und flöög hoog in de Luft, un as he wech wöör, do
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/grimm_maerchen01_1857 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/grimm_maerchen01_1857/268 |
Zitationshilfe: | Grimm, Jacob; Grimm, Wilhelm: Kinder und Hausmärchen. 7. Aufl. Bd. 1. Göttingen, 1857, S. 235. In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/grimm_maerchen01_1857/268>, abgerufen am 15.08.2024. |