Birken, Sigmund von: Die Fried-erfreuete Teutonje. Nürnberg, 1652.Fila lyrae, plectriper verbera, nablia fundent Nectarea, aptamodis innumeris. E. numeris Ipse ego, quod ajunt, sed vix ego credulus illis, Vates fronde virens Carmina conor E. honor! Fatidica, ergo putas mea Musis ausaprobari? Nymfa loquax, Vatem mefore reris? E. eris. Diva, vale! & semper redeunti verba referre, nam saepe invisam, fac memores. E. memor es. Sum memor ipse tui; tu sis memor hinc abeuntis! ad nive vestitum tendo novale. E. vale. X. Ita luseram novarum rerum avidos: sed voce dunta- XI. Interea nesciebam, utrum Ectasi, an somno, mihi ab- qua +++
Fila lyræ, plectriper verbera, nablia fundent Nectarea, aptamodis innumeris. E. numeris Ipſe ego, quod ajunt, ſed vix ego credulus illis, Vates fronde virens Carmina conor E. honor! Fatidica, ergò putas mea Muſis auſaprobari? Nymfa loquax, Vatem mefore reris? E. eris. Diva, vale! & ſemper redeunti verba referre, nam ſæpè inviſam, fac memores. E. memor es. Sum memor ipſe tui; tu ſis memor hinc abeuntis! ad nive veſtitum tendo novale. E. vale. X. Ita luſeram novarum rerum avidos: ſed voce dunta- XI. Interea neſciebam, utrum Ectaſi, an ſomno, mihi ab- qua †††
<TEI> <text> <front> <div> <lg type="poem"> <pb facs="#f0023"/> <l> <hi rendition="#aq"> <hi rendition="#i">Fila lyræ, plectriper verbera, nablia fundent</hi> </hi> </l><lb/> <l> <hi rendition="#aq"><hi rendition="#i">Nectarea, aptamodis in</hi>numeris. <hi rendition="#i">E.</hi> numeris</hi> </l><lb/> <l> <hi rendition="#i">Ipſe ego, quod ajunt, ſed vix ego credulus illis,</hi> </l><lb/> <l><hi rendition="#i">Vates fronde virens Carmina</hi> conor <hi rendition="#i">E.</hi> honor!</l><lb/> <l> <hi rendition="#i">Fatidica, ergò putas mea Muſis auſaprobari?</hi> </l><lb/> <l><hi rendition="#i">Nymfa loquax, Vatem mefore</hi> reris? <hi rendition="#i">E.</hi> eris.</l><lb/> <l> <hi rendition="#i">Diva, vale! & ſemper redeunti verba referre,</hi> </l><lb/> <l><hi rendition="#i">nam ſæpè inviſam, fac</hi> memores. <hi rendition="#i">E.</hi> memor es.</l><lb/> <l> <hi rendition="#i">Sum memor ipſe tui; tu ſis memor hinc abeuntis!</hi> </l><lb/> <l><hi rendition="#i">ad nive veſtitum tendo no</hi>vale. <hi rendition="#i">E.</hi> vale.</l> </lg><lb/> <p> <hi rendition="#aq">X. Ita luſeram novarum rerum avidos: ſed voce dunta-<lb/> xat, non verbis, in quibus nihil me ementitum, nihil luſiſſe,<lb/><hi rendition="#i">Pacifici</hi> hujus tem poris intuitu animadveres. Illiverò, ſpe no-<lb/> va exhilarati, & mœrore <hi rendition="#i">ad Garamantas & Indos</hi> ire juſſo, arundi-<lb/> neis luſibus denuò accingi videbantur: cum ſubito cœlum im-<lb/> bre liquefactum, inſolitâ anni tempeſtate, Ver Hyemimiſce-<lb/> ret, Tepebat aër pluviis agitatus, quod <hi rendition="#i">exſpiraverant animas ſu-<lb/> as venti</hi> (<hi rendition="#i">Apul. Metam. 1.</hi>) ferociores, jam inanimes, dum flante<lb/> Zephyrorum plebe, <hi rendition="#i">eriperent ſubito nubes cœlumq́ diemq</hi> (<hi rendition="#i">Virg.<lb/> Æ<gap reason="lost" unit="chars"/>. 1. 92.</hi>) Conſtiti adtonitus; ſed ſtare diu, non conſultum ra-<lb/> tus, ob undantesin caput meũ cæli lacrumas, tectumq́; aliquod<lb/> ſubiturus, nullum ſub dio ibi conſpicabar. <hi rendition="#i">Quocunq́ ieram,<lb/> eodem reverſus</hi> (<hi rendition="#i">Petron. Sat.</hi>) tandem non unis ambagibus deven-<lb/> tum eſt ad aliquod <hi rendition="#i">ſcopulis pendentibus antrum; Intus aquæ dulces,<lb/> vivoq́ ſedilia ſaxo: Nymfarum domus</hi> (<hi rendition="#i">Virg. Æneid. 1. 170.</hi>) Huc<lb/> divertebar, exſpectaturus ibi, donec miteſcat cœlum, <hi rendition="#i">colle-<lb/> ctasq́ fuget noctes, Solemq́ reducat.</hi> (<hi rendition="#i">Virg. Æneid. 1, 147.</hi>)</hi> </p><lb/> <p> <hi rendition="#aq">XI. Interea neſciebam, u<hi rendition="#i">t</hi>rum Ectaſi, an ſomno, mihi ab-<lb/> riperer: in alium tamen orbem videbar mihi translatus. Sed<lb/> eram, ubi extra raptum fueram, nempe in ſpecu aliqua caver-<lb/> noſa, in quam dies, artis an naturæ rupturis pervia, ſuperè de-<lb/> labens, locum, ipſam noctis regiam, illuſtrabat. Ridebant ibi<lb/> ceſpites ſemper-vivo gramine: non enim per tot frigora jam<lb/> immitis aěris emarcuerant, ſed florulenta varietate etiam re-<lb/> centem à partu tellurem loquebantur. Penitius apto quincunce<lb/> alternatæ Laurus ‒ <hi rendition="#i">& huic proxima Myrtus</hi> (<hi rendition="#i">Virg. Eclog. 2, 54.</hi>) fru-<lb/> ctus in umbras exſpirando frondoſam porticum aperiebant,</hi><lb/> <fw place="bottom" type="sig">†††</fw> <fw place="bottom" type="catch"> <hi rendition="#aq">qua</hi> </fw><lb/> </p> </div> </front> </text> </TEI> [0023]
Fila lyræ, plectriper verbera, nablia fundent
Nectarea, aptamodis innumeris. E. numeris
Ipſe ego, quod ajunt, ſed vix ego credulus illis,
Vates fronde virens Carmina conor E. honor!
Fatidica, ergò putas mea Muſis auſaprobari?
Nymfa loquax, Vatem mefore reris? E. eris.
Diva, vale! & ſemper redeunti verba referre,
nam ſæpè inviſam, fac memores. E. memor es.
Sum memor ipſe tui; tu ſis memor hinc abeuntis!
ad nive veſtitum tendo novale. E. vale.
X. Ita luſeram novarum rerum avidos: ſed voce dunta-
xat, non verbis, in quibus nihil me ementitum, nihil luſiſſe,
Pacifici hujus tem poris intuitu animadveres. Illiverò, ſpe no-
va exhilarati, & mœrore ad Garamantas & Indos ire juſſo, arundi-
neis luſibus denuò accingi videbantur: cum ſubito cœlum im-
bre liquefactum, inſolitâ anni tempeſtate, Ver Hyemimiſce-
ret, Tepebat aër pluviis agitatus, quod exſpiraverant animas ſu-
as venti (Apul. Metam. 1.) ferociores, jam inanimes, dum flante
Zephyrorum plebe, eriperent ſubito nubes cœlumq́ diemq (Virg.
Æ_ . 1. 92.) Conſtiti adtonitus; ſed ſtare diu, non conſultum ra-
tus, ob undantesin caput meũ cæli lacrumas, tectumq́; aliquod
ſubiturus, nullum ſub dio ibi conſpicabar. Quocunq́ ieram,
eodem reverſus (Petron. Sat.) tandem non unis ambagibus deven-
tum eſt ad aliquod ſcopulis pendentibus antrum; Intus aquæ dulces,
vivoq́ ſedilia ſaxo: Nymfarum domus (Virg. Æneid. 1. 170.) Huc
divertebar, exſpectaturus ibi, donec miteſcat cœlum, colle-
ctasq́ fuget noctes, Solemq́ reducat. (Virg. Æneid. 1, 147.)
XI. Interea neſciebam, utrum Ectaſi, an ſomno, mihi ab-
riperer: in alium tamen orbem videbar mihi translatus. Sed
eram, ubi extra raptum fueram, nempe in ſpecu aliqua caver-
noſa, in quam dies, artis an naturæ rupturis pervia, ſuperè de-
labens, locum, ipſam noctis regiam, illuſtrabat. Ridebant ibi
ceſpites ſemper-vivo gramine: non enim per tot frigora jam
immitis aěris emarcuerant, ſed florulenta varietate etiam re-
centem à partu tellurem loquebantur. Penitius apto quincunce
alternatæ Laurus ‒ & huic proxima Myrtus (Virg. Eclog. 2, 54.) fru-
ctus in umbras exſpirando frondoſam porticum aperiebant,
qua
†††
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/birken_friedensvergleich_1652 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/birken_friedensvergleich_1652/23 |
Zitationshilfe: | Birken, Sigmund von: Die Fried-erfreuete Teutonje. Nürnberg, 1652, S. . In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/birken_friedensvergleich_1652/23>, abgerufen am 15.08.2024. |