Wentzel, Johann Christoph: Aulici Pii Et Felicis Imago. Bautzen, 1713.gestari solitum, recte cognovisse. Hanc aulae divinae constitutionem nemo Prima itaque imperantis lex est impios odisse, neque illos intra aulae cum
geſtari ſolitum, recte cognoviſſe. Hanc aulæ divinæ conſtitutionem nemo Prima itaque imperantis lex eſt impios odiſſe, neque illos intra aulæ cum
<TEI> <text> <body> <div type="fsOtherPublication" n="1"> <p> <pb facs="#f0010" n="10"/> <hi rendition="#aq">geſtari ſolitum, recte cognoviſſe. Hanc aulæ divinæ conſtitutionem nemo<lb/> clarius perfectiusque deſcribit Rege Davide, quippe, qui per univerſam Pſal-<lb/> morum ſuorum ſeriem, id dedit operam, ut divinæ majeſtatis leges ac ſtatu-<lb/> ta accurate & ſigillatim exp oneret. Tandem in Pſalmo centeſimo primo ſuam<lb/> ipſius aulam, quaſi ad divinar um ordinationum exemplar expreſſam, orbi uni-<lb/> verſo imperanti exhibet, quales miniſtros & DEus, & ipſe, Numinis divini<lb/> exemplo, ſibi expoſcat, ordine pulcherrimo ediſſerens. Cum itaque <hi rendition="#i">Hoffman-<lb/> nus</hi> noſter mature ex ſacro codice didiciſſet, quæ fidum & vetum aulæ divinæ<lb/> miniſtrum deceant, totus in eo eſſe cœpit, ut vita ipſa & factis tanta aula ſe<lb/> redderet dignum.</hi> </p><lb/> <p> <hi rendition="#aq">Prima itaque imperantis lex eſt <hi rendition="#i">impios odiſſe, neque illos intra aulæ<lb/> ſuæ tolorare pomœria.</hi> Cur ergo miniſtrorum prima lex nen ſit, impietatem<lb/> abhorrere, cujus hoſtem infenſisſimum DEum eſſe noverunt? Non omnino<lb/> vituperanda ſunt, quæ famoſus ille Satyricus <hi rendition="#i">Boccalinus</hi> orbi reliquit<hi rendition="#i">: Licet<lb/> Princeps ipſe,</hi> inquit, <hi rendition="#i">ad miraculum usque pius ac moratus ſit, mille tamen ipſum<lb/> circumſtrepunt Cacodæmones, qui ad varia ſcelerum genera, variis artibus ac ma-<lb/> chinis ad nequitiam pelliciunt & invitant.</hi> Hinc ſæpiſſime aut ipſe Princeps illau-<lb/> dabili ſuo exempſo ac conſvetudine, miniſtros ſuos ad ſimilia pellicit facinora;<lb/> aut purpurati, dæmonis organa, tamdiu mentem domini movent, quatiunt<lb/> ac vellicant, donec in ſuorum malitiam conſentiat. Sed <hi rendition="#i">Hoffmannus</hi> noſter ab<lb/> ineunte ætate ſedulo cavit, ne quicquam vel in Schola vel Academia, vel mu-<lb/> nere denique, committeret, quo domini ac regis ſui nomen & majeſtatem vel<lb/> leviſſime violare poſſet. Si quæras, quidnam beatum <hi rendition="#i">Hoffmannum</hi> potiſſimum<lb/> moverit, ut neque puerorum petulantiam effrenem, nec diſſolutam juvenum<lb/> licentiam aut voluptatem, nec virorum denique avaritiam, ambitionem aut ini-<lb/> micitias probaret vel ſectaretur, in promtu ratio eſt: <hi rendition="#i">Gottfriedus</hi> erat. Ad for-<lb/> tius firmiusque ſancienda pacis fœdera, interdum pretioſiſſima invicem mittun-<lb/> tur dona: Hinc, cum DEO viſum eſſet, cum <hi rendition="#i">Hoffmanno</hi> ſuo in baptiſmate<lb/> arctius quoddam pacis inire fœdus, inuſitatas ingenii indolisque dotes manu li-<lb/> beraliſſima in ipſum effudit. Hic autem de munere mutuo cogitans, nihil in<lb/> facultatum ſuarum apparatu invenit, quod blandiſſimo patri gratius accepti-<lb/> usque eſſe poſſet, quam cor ſuum, idque pietate & fervidiſſimo virtutis omnis<lb/> amore plane refertum ac turgens. <hi rendition="#i">Honeſtum ac bonum Virum agere,</hi> inquit il-<lb/> le, <hi rendition="#i">nobiliſſimum omnium artificium eſt.</hi> Aſt vero, qui illi operam ſuam paulo<lb/> ſtudioſius commodant, vix habent, quod ſe in aulis quorumvis <hi rendition="#i">M</hi>agnatum lo-</hi><lb/> <fw place="bottom" type="catch"> <hi rendition="#aq">cum</hi> </fw><lb/> </p> </div> </body> </text> </TEI> [10/0010]
geſtari ſolitum, recte cognoviſſe. Hanc aulæ divinæ conſtitutionem nemo
clarius perfectiusque deſcribit Rege Davide, quippe, qui per univerſam Pſal-
morum ſuorum ſeriem, id dedit operam, ut divinæ majeſtatis leges ac ſtatu-
ta accurate & ſigillatim exp oneret. Tandem in Pſalmo centeſimo primo ſuam
ipſius aulam, quaſi ad divinar um ordinationum exemplar expreſſam, orbi uni-
verſo imperanti exhibet, quales miniſtros & DEus, & ipſe, Numinis divini
exemplo, ſibi expoſcat, ordine pulcherrimo ediſſerens. Cum itaque Hoffman-
nus noſter mature ex ſacro codice didiciſſet, quæ fidum & vetum aulæ divinæ
miniſtrum deceant, totus in eo eſſe cœpit, ut vita ipſa & factis tanta aula ſe
redderet dignum.
Prima itaque imperantis lex eſt impios odiſſe, neque illos intra aulæ
ſuæ tolorare pomœria. Cur ergo miniſtrorum prima lex nen ſit, impietatem
abhorrere, cujus hoſtem infenſisſimum DEum eſſe noverunt? Non omnino
vituperanda ſunt, quæ famoſus ille Satyricus Boccalinus orbi reliquit: Licet
Princeps ipſe, inquit, ad miraculum usque pius ac moratus ſit, mille tamen ipſum
circumſtrepunt Cacodæmones, qui ad varia ſcelerum genera, variis artibus ac ma-
chinis ad nequitiam pelliciunt & invitant. Hinc ſæpiſſime aut ipſe Princeps illau-
dabili ſuo exempſo ac conſvetudine, miniſtros ſuos ad ſimilia pellicit facinora;
aut purpurati, dæmonis organa, tamdiu mentem domini movent, quatiunt
ac vellicant, donec in ſuorum malitiam conſentiat. Sed Hoffmannus noſter ab
ineunte ætate ſedulo cavit, ne quicquam vel in Schola vel Academia, vel mu-
nere denique, committeret, quo domini ac regis ſui nomen & majeſtatem vel
leviſſime violare poſſet. Si quæras, quidnam beatum Hoffmannum potiſſimum
moverit, ut neque puerorum petulantiam effrenem, nec diſſolutam juvenum
licentiam aut voluptatem, nec virorum denique avaritiam, ambitionem aut ini-
micitias probaret vel ſectaretur, in promtu ratio eſt: Gottfriedus erat. Ad for-
tius firmiusque ſancienda pacis fœdera, interdum pretioſiſſima invicem mittun-
tur dona: Hinc, cum DEO viſum eſſet, cum Hoffmanno ſuo in baptiſmate
arctius quoddam pacis inire fœdus, inuſitatas ingenii indolisque dotes manu li-
beraliſſima in ipſum effudit. Hic autem de munere mutuo cogitans, nihil in
facultatum ſuarum apparatu invenit, quod blandiſſimo patri gratius accepti-
usque eſſe poſſet, quam cor ſuum, idque pietate & fervidiſſimo virtutis omnis
amore plane refertum ac turgens. Honeſtum ac bonum Virum agere, inquit il-
le, nobiliſſimum omnium artificium eſt. Aſt vero, qui illi operam ſuam paulo
ſtudioſius commodant, vix habent, quod ſe in aulis quorumvis Magnatum lo-
cum
Suche im WerkInformationen zum Werk
Download dieses Werks
XML (TEI P5) ·
HTML ·
Text Metadaten zum WerkTEI-Header · CMDI · Dublin Core Ansichten dieser Seite
Voyant Tools
|
URL zu diesem Werk: | https://www.deutschestextarchiv.de/360150 |
URL zu dieser Seite: | https://www.deutschestextarchiv.de/360150/10 |
Zitationshilfe: | Wentzel, Johann Christoph: Aulici Pii Et Felicis Imago. Bautzen, 1713, S. 10. In: Deutsches Textarchiv <https://www.deutschestextarchiv.de/360150/10>, abgerufen am 01.09.2024. |